رد شدن به محتوای اصلی

بزرگترین فر هر آدمی از دیدگاه استاد فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

خوشنامی، بزرگترین فر هر آدمی است. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

آنکه ایراد می گیرد و راه درست را نشان نمی دهد، یاوه گویی بیش نیست. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

انتقاد گاهی می تواند ناشی از ناامیدی و یا نداشتن آگاهی باشد. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

ارزش سخنان آموزنده، همپای زندگی است. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

خیزش درونی، برای بهروزی هر چه بیشتر، نیرویی است که بسیاری آن را ندارند. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

درون ما نباید میدان جنگ و ستیز باشد، آرام باشیم و بجای تحقیر سرنوشت خود، خویشتن را دوست داشته باشیم و تقدیر را از یاد نبریم. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

دوری از آرمان و هدف، آشفتگی و پریشانی روان ما را در پی دارد. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

پیران جهان دیده، همواره جوانان را به خروش و بیداری فرا می خوانند. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

تنها کسانی شایسته هستند، که کار اشتباهی را دو بار انجام نمی دهند. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

چه فریست زندگی را، آنگاه که برآزندگان و اساطیر را نشناسی و بی ره توشه ای پرواز کنی؟. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی
تصاویری از بنیانگذار فلسفه اُرُدیسم  Estori_17_


چه نیک مردان و زنان برآزنده ای که همچون باران می بارند، برای شکوفا شدن اندیشه آیندگان. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

خوشنامی، بزرگترین فر هر آدمی است. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

مردان کهن، مرزداران و پیشاهنگان، شرف و امنیت هستند. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

مردان و زنان کهن، با مهر، همه زندگی خویش را به دیگران می بخشند. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

مردان و زنان کهن، با مهربانی در بین مردم سرزمین خویش، همبستگی و دوستی می آفرینند. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

خموشی ریش سپیدان هم، پندآموز است. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی
 
از آه و نفرین بزرگان و ریش سپیدان، باید ترسید. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

فریادهای درونمان، به ما می گویند که تا چه اندازه، از خویشتن خویش دوریم. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

روان، همواره تشنه پرواز و بالا بردن خواسته های آدمی است، این سرشت خوب، همان ریشه بالندگی آدمیست. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی
تصاویری از بنیانگذار فلسفه اُرُدیسم  Orodthegreat_Japan_13_

روان آدم های شاد، از بیماری و افسردگی، بدور است. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

روان پاک، برای همگان، آرزوی بهروزی و شادمانی می کند. فیلسوف حکیم اُرُد بزرگ خراسانی

نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

Negahi Be Arman Nameh Orod Bozorg / Farzaneh Sheida 2

ادامه : و در تعریف زندگی وآدمی دیدی وسیع ونظریات ایشان آنقدر با معنا و عمیق بود که خواندن ونوشتن از آن برای خود من آنقدر جالب و ارزشمند و دوست داشتنی بود که با لذتی وصف ناپذیر مینوشتم و مینوشتم و هیچ چیز مرا از پا نمی انداخت و خستگی ساعتها و ساعتهای متمادی کار با شروع فرگرد جدید برایم هیچ می شد و مجدد همان شوق را در دل حس می کردم و با لذتی عمیق و با تمام دل و تمامی روح و اندیشه ام به تفسیر آرمان نامه ی *ارد بزرگ پرداختم , چرا که بسیار نظریات ایشان را دوست داشته و برای راه زندگی آنرا خط به خط می پذیرم و در عین حال بسیار نیز متوجه ی این موضوع شدم که باورها وعقایدم نزدیکی و هماهنگی شدیدی با عقایدایشان دارد و همین مطلب مرا در نوشتن کتاب « بُعد سوم آرمان نامه » به شوق می کشید ,بطوری که با وجود تمامی مشکلاتی که طی نوشته شدن این کتاب از سر گذراندم ,هیچ چیزی موفق به این نشد, که لحظه ای مرا, سرد گرداند . هر چه که من نوشتم جز تفسیر و واکاوی افکار * ارد بزرگ نبود و تمامی حتی بررسی ها از روی علوم و دانش امروزی همراه با ترجمه هائی از کتب و نوشته های ارزشمند که برای ترجمه ی آن زمانی نیز بکار گرف...

هم رنگ دیگر کسان شدن

هم رنگ دیگر کسان شدن ، باور هیچ کدام از بزرگان نبوده است . اُرد بزرگ اکنون به شما می گویم که مرا گم کنید وخود را بیابید.وتنها آن گاه که همگان مرا انکار کردید، نزد شما باز خواهم آمد. فریدریش نیچه وقتی حیوانی را ذبح می کنی ، در دل خود به قربانی بگو:نیروی که فرمان کشتن تو را به من داد ، نیرویی است که بزودی مرا از پای در خواهد آورد و هنگامی که لحظه موعد من فرا رسد ، من نیز همانند تو خواهم سوخت ، زیرا قانونی که تو را در مقابل من تسلیم کرده است بزودی مرا به دستی قوی تر خواهد سپرد. خون تو و خون من عصاره ای است که از روز ازل برای رویاندن درخت آسمانی (در آن سویی طبیعت ) آماده شده است. جبران خلیل جبران

4

● بعُد سوم آرمان نامه ی اُردبزرگ ● بخش چهارم(4) ● ● بعُد سوم آرمان نامه ی اُردبزرگ ● بخش چهارم(4) ● ____ چرا تکرارم نمیـکنی...؟!____ چرا دیگر تکرارم نمیـکنی...؟! چرا در واپسـین لحظه های عاشــقی در میان یادها وخاطره ها... آندم که بر شانه های پـرواز نشسـته ای تا " دورشدن " را بیآموزی!! در میان خیالت... مرغک دلم را ، هـمراه خـویش نـُبردی؟ نمیدانستی مگر، عاشقانه میخواهمت ؟! ... پس ازاین اما... دیگر،بالهای پروازم ، گشوده نخواهد شد... در آبی ِ بیکرانِ عشق ...اما...آه... چرا دیگر تکرارم نمیکنی؟ مگر نبود آن" لحظـه های قسـم" آن لحظه لحظه ی سرودن ِ ترانه های عاشقی در... بند... بندهای " پیوند" در عاشقانه واژه های " باتو میمـانم" ... "بی تو میمیرم " !!! اما...چرا چرا چهره ام را، که تا همیشه ، آینه ی خویش میخواستی ..حتی...لحظه ای ، درخـاطرت نبود؟!چرا...؟ چگونه توانای رفتنت بود؟! چگونه پرواز را "در فصل کوچ" بی من... به بالهای رفتن سپرده ای؟! چرا امروز تکرارم نمیکنی ...